๘ กรกฎาคม ๒๕๔๙ ถามหน่อยเหอะใครอ่านทุกตัวอักษรที่ผมเขียนมั่งเนียะ(อ้อ พิมพ์) ฟันธงไปเลยว่ไม่มีทาง เพราะเขาวิจัยออกมาแล้วว่าคนไทยเป็นคนที่อ่านน้อยที่สุด เห็นว่าอ่านประมาณ 5 เล่ม/คน/ปี ผิดกับชาวตะวันตกที่เขาอ่าน 50เล่ม/คน/ปี เรื่องของเรา เวบของเรา เป็นเวบไม่ค่อยจะมีจุดยืน ไม่รู้จะเขียน จะทำ อาราย เขียนไปงั้นแหละ เพื่อให้หน้าเวบมันสมดุล

๕ กรกฎาคม ๒๕๔๙ ผมทำเวบแบบไม่ค่อยมีสาระอะไรหรอก กลัวใครเข้ามาแล้วจะเหนื่อย เวบเราสู้เวบโป๊ไม่ได้แน่ ดูสถิติของเขามีคนเข้าชมเป็นล้าน ดูจะมีตั้งแต่คนสาระพัดวัย ที่อยากรู้อยากเห็น แม้กระทรวงไอซีทีจะตามปิดอย่างไร อ่านข่าวเขาว่าอย่างนั้น เอาเรื่องที่เป็นสาระอยากบอกว่าวันนี้ คณะครูเราไปศึกษาดูงานที่สถาบันราชภัฎสุราษฎร์ธานี เหมือนปีก่อนที่สมศเขาจัดไม่ตื่นเต้นแล้วเพราะโรงเรียนเราผ่านการประเมินรอบสองไปแล้วหมาดๆๆ ผ่านในที่นี้หมายถึง เขาเข้ามาตรวจเยี่ยมแล้วนะ แต่จะสอบผ่านหรือไม่ก็ต้องติดตามตอนต่อไปครับท่านผู้ชม.

๓ มิถุนายน ๒๕๔๙ วันนี้เป็นวันครบรอบอายุ ๔๗ ปี บริบูรณ์ ของกระผม (ถ้าเทียบจากวันเกิดที่เป็นทางราชการ เป็นวันแรกทีผมกลับเข้ามาเขียนบันทึกในเวบนี้หลังจากลาไปเกือบสองเดือน ที่เป็นอย่างนี้เป็นเพราะเราไม่รู้จักคำว่าพอ จึงอยากจะเขียนอะไรเป็นแนวว่า เพื่อนเวบมาสเตอร์สมัครเล่นแบบพวกเราทั้งหลาย ( หรือเราคนเดียวหว่า) จงเก็บเวบของท่านไว้เป็นระยะๆๆ เผื่อมันจะกลับนำมาใช้ได้อีก อย่งผม นับว่าบังเอิญที่ไปค้นพบเลยกลับ ผมคิดว่าทุกครั้งก็พอใจกับงานออกแบบของตัวเอง แต่พอวันต่อมาก็ลบแล้วสร้างใหม่ พอมองย้อนหลังไป มันก็กลับมาสวยได้อีก ก็สามารถนำมาใช้ได้อีกนี่ นี่คงเป็นเหตุผลหนึ่งที่ผู้ชายทนอยู่กับภรรยาได้มากว่า สิบๆๆปี อ๋อ อย่างนี้นี่เอง (ฮา) นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่าจงพอใจในสิ่งที่ชอบๆๆแล้ว และจงเก็บอดีตไว้บ้างเพื่อความสุขในอนาคต การทำเวบก็เหมือนกัน ถ้าเราเดินทาง และเป็นคนขี้เบื่อเหมือนเช่นผมก็คงพบจุดจบ จุดเบื่อ เมื่อเบื่อก็ไม่ทำต่อ เมื่อไม่ทำต่อ ก็ไม่มีคนเข้ามาดู เมื่อไม่มีคนดูก็เป็นเวบร้าง เฮ่ฮ..... เอ้าลุกขึ้นมา เฮ่อ เรื่อยเปื่อยหนะ

มีนาคม ๒๕๔๙ เช้านี้ตั้งใจจะเข้าในเมืองมากกว่า บอกให้หลานเตรียมตัวอาบน้ำแต่งตัวจะพาไปเที่ยว เพราะเพื่อนบอกให้ไปช่วยงานหน่อยเรื่องเขาจะไปต่างประเทศ (สาเหตุเพราะเข้าเรียนปริญญาโท เขาจะไปสาธารณรัฐประชาชนจีน) แต่เรื่องที่จะให้ช่วยไม่ใช่ไปติวภาษาจีนหรอกครับ ผมก็แต่งตัวแต่พอเหลือบมาเห็นเวบไซต์ที่คาราคาซังอยู่ และบังเกิดอารณ์ขึ้นมาจนต้องมานั่งหน้าโน็ตบุคตัวโปรด ทีนี้คุณก็คงรู้แล้วสิว่าเราจะทำอะไรก็ต้องให้เกิดอารมณืเสียก่อน หายสงสัยแล้วใช่ไหมครับว่าทำไมเวบไซต์นี่จึงไม่รู้จักจบ ทำสำเร็จสักที งานออกแบบของผมต้องใช้อารมณ์ ผมย้ำเสมอว่านี่เป็นงานศิลปะ ศิลปะไม่มีวันจบในวันเดียว ความจริงผมมีงานข้างหน้าที่รออยู่ ในระยะเวลาที่กระชั้นเข้ามา เด็กกำลังจะปิดภาคเรียน หลักฐานการสอบ การเตรียมการเชิญผู้ปกครองมาประชุม ก่อนปิดภาคเรียน ประชุมเป็นรายชั้นนะครับ ซึ่งถ้าในความคิดเห็นส่วนตัวแล้ว ก็ไม่ค่อยจะชอบเท่าไรในการนัดมาทีละชั้น เพราะถ้าเราต้องเป็นศิลปิ่นเดี่ยวแล้วไม่ค่อยชอบ อีกอย่างผมก็มีโครงการเยี่ยมบ้านจนครบทุกหลังแล้วในจำนวน ๒๔ หลังที่ผ่านมาได้ไปสัมผัสกับสภาพจริง พูดคุยกัน คงต้องคุยเรื่องจะต้องเตรียมอะไรบ้างในวันเปิดเรียปีการศึกษา ๒๕๔๙ครับ

๑๕ มีนาคม ๒๕๔๙ เห็นไหมพอได้เข้ามาเขียนมันก็ติดลม เข้ามาได้ทุกวัน ในขณะที่นักเรียนกำลังทำข้อสอบ ครูสุภาพก็ไปอบรม โครงการยาเสพติด ระยะนี้ชั้นเรียนต่างๆกำลังขมักเขม้นกับการสอบ มีงานรออยู่ข้างหน้ามากมายเป็นปกติของการเรียนการสอนในช่วงปลาตอนบ่าย ผมคงไปประชุมแทนท่านผู้บริหารเรื่อง อบต.จะขอใช้สถานที่จัดกีฬา ได้เรื่องได้ราวอย่างไรจะกลับมาเล่าให้อ่าน ความจริง นายกองค์การก็เป็นคนหลังโรงเรียนของเรา แต่ระยะหลังห่างเหินกันไปเพราะงานต่างฝ่าย ยุ่งกันมาก ยุ่งจนไม่ได้ไปงานศพคุณแม่ของท่านที่เกาะสมุย ยิ่งระยะหลังนี้มีเรื่องครูไม่อยากอยู่กับ อบต ด้วยแล้ว ยิ่งมีอาการน่าเป็นห่วงเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างครูกับ อบต. แต่ก็ไม่ใชเรื่องหนักหนาอะไร เป็นความคิดเห็นส่วนบุคคลนะครับ อย่านำไปอ้างอิง หรือเอาไปเป็นเกณฑ์อะไร ที่จริงอยากคุยเรื่องการเมืองเรื่องใกล้ตัว ขอบันทึกเป็นประวัติศาสตร์สักนิดว่า ช่วงนี้ฝุ่นตลบไม่รู้ฝ่ายไหนเป็นฝ่ายไหนใครอยู่ข้างไหน มีม็อบรออยู่หน้าทำเนียบเพื่อเชิญนายกรัฐมนตรีให้ลาออกจากตำแหน่ง และปัญหาการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ที่กำหนดให้มีการเลือกตั้งในวันที่ ๒ เมษายน ๒๕๔๙ ที่จะถึงนี้ครับท่าน จบข่าว

๑๔ มีนาคม ๒๕๔๙ แอบปลื้มลูกศิษย์คนหนึ่งมานานแล้ว วันนี้เลยขอเอามาคุย ให้ท่านอ่าน เขาเป็นใครก็ลองหาดูคนที่ยืนกอดคออยู่กับเอกชัยศรีวิชัย สรุปว่ารูปนี้ถูกใจมาก เพราะมีภาพคนที่เราปลื้มอยู่สองคนเลย เอ ใช้คำซ้ำบ่อยมากไปหรือเปล่า อยากรู้ประวัติ ลองคลิกเข้าไปดูในเวบเขาเลยครับ ผมพยายามหาอะไรมาใส่ไว้ในเวบนี้เพื่อให้ท่านรู้สึกว่าเข้ามาแล้วได้อะไรกลับออกไปบ้าง แต่บอกแล้วว่าจะมุ่งเน้นเรื่องการออกแบบ บางท่านอาจจะรู้สึกแสบตา แต่คิดว่าสีนี้มันน่าจะเริ่มกลมกลืน แต่ก็ไม่แน่หรอกครับ วันนี้อาจจะพอใจอีกสักพักก็อาจเปลี่ยนอีก เข้ามาแล้วก็เข้ามาเป็นแฟนกันต่อไปให้กำลังใจไว้ในสมุดเยี่ยมนะครับ คนทำยังไม่เบื่อ ทำทุกวัน วันละนิดหน่อยตามแต่เวลาอำนวย

๒๕ ตุลาคม ๒๕๔๘ เมื่อวานไปร่วมงานพิธีเททองหล่อพระที่วัดถ้ำพรุตะเคียน ซึ่งในรอบยี่สิบปี ครั้งนี้ถือว่าเป็นครั้งที่สองที่ผมได้มีโอกาสเข้าไปชม ไม่เขียนในรายละเอียดแต่พวกเราก็น่าจะรู้ว่าหลักการคือการเอาทองเหลืองหรือทองคำมาหลอมให้เป็นของเหลวแล้วเทลงในแบบพิมพ์ เขาจะสร้างเป็นรูปเหมือนหลวงพ่อโปร่งโชติโก ที่เราต้องยอมรับว่าท่านเป็นผู้มีบารมีสูง จากการสร้างวัดนี้ได้สำเร็จ กฐิน ผ้าป่าหลั่งไหลมาอย่างไม่ขาดสาย จนวัดนี้มีทั้งพระธาตุที่สวยงาน ศาลา ใหญ่โต ขณะนี้ก็ยังมีการสร้างศาลาต่างๆ อย่างไม่เคยเว้น....... วันนี้ผมนำเงินไปคืนเป็นค่าภาษีที่จ่ายเกินมา เพราะเอาชื่อพ่อเข้าไปขอเป็นค่าเลี้ยงดูจากรัฐ โดยไม่รอบคอบไม่ตรวจสอยบให้ดีว่าพ่อเราเขามีรายได้เกิน 30,000บาทต่อปี ก็เป็นปีแรกนี่ครับ..ก็เลยเป็นว่าเบิกได้เฉพาะแม่ครับ

๑๙ ตุลาคม ๒๕๔๘ เมื่อวานหลังจากหมดภาระการไปเป็นวิทยากรโปรแกรมสมิสที่สำนักงานเขตฯผมแวะเข้าเยี่ยมอาการป่วยของท่านผู้บริหารสถานศึกษาโรงเรียนของผมเอง ซึ่งเป็นโรคเดิมคือ วิงเวียน ท้องฟ้าและอากาศหมุน ทรงตัวไม่ได้ ถามไถ่อาการประมาณ 10 กว่านาทีก็ออกจากโรงพยาบาลท่าแซะพร้อมภรรยาของท่าน ความจริงสิ่งที่อยากกล่าวไม่ใฃ่เรื่องนี้ดอกนะครับ แต่เป็นเรื่องความอยากเป็น คิดไว้เมื่อยามตอนเป็นเด็กหนุ่มวัยพายุบุกแคม ทายซิครับว่าผมอยากทำอะไร ตอบว่า อยากเป็นนักพากษ์หนัง พากษ์มวยก็เคยแล้ว ฟุตบอลก็เคยแล้ว วอลเลย์ก็เคย ตะกร้อก็เคย ยกเว้นพากษ์ปลากัด ผมนึกถึงรุ่นพี่ตอนเรียน วค สุรษฏร์ธานีในสมัยนั้น กระมังครับ เคยเห็นตอนที่เราไปเป็นเด็กโรงหนังโรงภาพยนตร์พูนผลสี่แยกท่าแซะในสมัยนั้น เจ้าของวิกเขาเป็นเพื่อนซี้กับท่านพ่อ เราก็เลยไปช่วยยามว่างแห่หนังให้ หนังที่ดังตอนนั้นที่ทำเงินให้วิกเขาน่าจะเป็นเรื่องทองภาค 2 สนุกดีครับ เวลาหนังว่างๆ คนน้อยๆก็อยากพากษ์เองบ้าง อาชีพนักพากษ์ตอนนที่ผมเป็นเด็กดูเท่ห์ดีจัง แต่เพราะความก้าวหน้าของเทคโนโลยี พอมาสมัยนี้ก็ไม่ต้องง้อนักพากษ์กันอีกต่อไป อาชีพนี้เลยสูญพันธ์ไปตามกาลเวลา บางคนทำทั้งเสียงหญิงเสียงชายได้ อย่างน่าทึ่ง นักพากษ์ของปักษ์ใต้สมัยนั้นต้องสิงห์ทอง ศรีวรรณ เขาพากษ์คู่กันครับโดยเฉพาะหนังจีนแล้วต้องเขาผูกขาด ผมไม่แน่ใจว่านักพากษ์สดๆหายไปตั้งแต่วันไหนแน่ แต่ก็เป็นสิ่งยืนยันว่ามีเกิดแล้วก็มีแตกดับอย่างแน่นอน หนังกลางแปลงก็นับวันจะหมดไปแล้ว เพราะโดนหนังจอแก้วบุกถล่มเข้าถึงบ้านทุกบ้าน

25 ธันวาคม 2548 เวลา 7.28 น. เมื่อคืนคุยกับเพื่อนแล้วได้ข้อคิด เลยคิดว่ากลับมาตามใจเขาซะหน่อยนะ ท่านอาจจะเห็นความปลี่ยนไปอีกแล้ว ก็มาคิดว่า เวบโรงเรียนทำไมต้องเขีย-นว่าโรงเรียนบ้านพรุตะเคียน ผมก็เลยใช้คำย่อภาษาอังกฤษว่า p.k ครับ ง่ายและสั่น และดูเท่ห์ดีออก ื มีคนบอกว่าไม่ชอบที่หัวเวบเหมอืนติดบล๊อก ก็เลยทำหน้านี้โดยเฉพาะ เพราะเขาบอกอีกว่าความจริงไม่ได้ใส่ใจข้อมูลของโรงเรียนสักเท่าใดดอก อยากอ่านเวบมาสเตอร์ขี้โม้มากกว่า นานาความเห็นนะครับ บางคนบอกว่าชอบสีม่วงห้ามเปลี่ยนผมก็ดันทุรัง อย่าคิดว่าขัดใจแฟนๆเลยนะครับ อะไรๆมันก็ต้องเปลี่ยนไปตามกาลเวลา เนื่องในวาระดิถีขึ้นปีใหม่ขอคุณอำนาจคุณพระศรีรัตน์จงคุ้มครองทุกท่านให้ประสบแต่ความสุขความเจริญตลอดไไปนะครับ

20 ธันวาคม 2548 นำรถคู่ใจเข้าอัดฉีดล้างแมลงที่เกาะหน้ารถ หลังจากกลับจากนครศรีธรรมราช แล้วคว้าโน็ตบุคตัวใหม่ที่กำลังเห่อมานั่งเขียนบันทึกอะไรเล่นๆลงไป ก่อนอื่นขอขอบคุณเพื่อนฝูงที่รู้จักผ่านเน็ต เช่นครูแซมซั่น ครูแวว ครูหวาน ทุกคนที่กล่าวถึงล้วนเป็นเซียนผ่าน msn เปิดคราใด ก็มักจะออนไลน์อยู่เสมอ เขียนแซวกันเป็นที่สนุกสนานกัโดยเฉพาะครูแซมซั่น ครูนายหนังจากปักษ์ใต้ ที่ท่านพี่มีอารมณ์ดีสมแล้วที่เป็นเช่นนั้นเมื่อวันที่๑๖ ธันวาคม ที่ผ่านมา ได้มีโอกาสไปทำพี่หลวงเป็นวิทยากรแนะนำให้น้องสาวครูประชาพัฒนาคือนอสอแป้น ทำเวบไซต์แบบง่ายๆ แนะนำเรื่องการอัปโหลต โครงสร้างแบบง่ายๆของเวบไซต์ ดีนะที่ใช้เทมเพลท จึงเป็นไปอย่างรวดเร็วเสร็จได้ภายใน วันเดียว ใครจะเข้าไปดูลอง สแลท prachapatanaดูนะครับ แต่เจ้าของเขายังไม่กล้าเปิดให้ท่านใช้บริการหรอก

๑๘พฤศจิกายน ๒๕๔๘ เพิ่งจะรู้ว่า เอ็กพี แพกทู มันมีปัญหา กับ swish และเอฟเฟค ที่เราใช้ในเวบไซต์ คือเวลาเราจะโชว์บราวซ์ปรากฏว่ามันจะไม่ยอมโชว์ให้เราเสียนี่ ก็เลยกลับมาใช้เแค่แพค 1 ตามเดิมก็ได้นิ คิดว่าอยากจะหยุดออกแบบเวอร์ชั่นนี้แล้วนะ แต่จะลองเริ่มใหม่ เพราะรู้สึกจะอิ่มตัวแล้ว แต่ใช่ว่ามันจะเะต็มร้อย บังเอิญยิ่งเปลี่ยนยิ่งไม่มีวันจบซักกะที
ท่านเชื่อหรือไม่ว่าผมสามารถคาดเดาไกด้เลยว่าพรุ้งนี้ฝนจะตกหรือไม่ เพราะอุณหภูมิในร่างกาย หรือที่เรียกว่าโรคแพ้อาศ (ตามคำสันนิษฐาน) ถ้าคืนไหนที่กมีอาการไข้เล็กๆ นอนไม่สบาย ก็พอจะเดาได้เลยว่าพรุ่งนี้ฝนจะตก.... เฮ่อจบดีกว่าจะกลับบ้านแล้ว ขณะนี้เวลาประมาณ17 นาฬิกาครับ

๖ พฤศจิกายน ๒๕๔๘ ความจริงผมอยากจะแยกรายการนี้ออกไปอีกหน้าต่างหาก แต่ไหนๆ เราก็พามารวมกันอย่างนี้ดีกว่าเผื่อท่านจะได้แอ่านเรื่องอื่นๆที่ไม่ค่อยได้อ่านมาก่อนบ้าง จะคุยว่าเลยวันครบรอบ 1 ปีมาประมาณ 7 วันแล้วครับ บางที่พวกเราก็ต้องนั่งจินตนาการว่ามีคนเข้ามาอ่านเข้ามาให้กำลังใจ แต่ เรามีพยานหลักฐานที่พอเชื่อถือได้ คือที่เคาน์เตอร์ และสมุดเยี่ยม คนชอบเวบนี้กคาดว่าต้องมี คนที่เฉยๆก็ต้องมี คนที่ไม่ชอบก็๋น่าจะมี แต่ในชีวิตผม ผมไม่ค่อยเชื่อว่ามีคนเกลียดผม (ฮา) แนวทางเวบที่ผมทำคือต้องการเตรียมสถานที่ทุกซอกมุมให้ดูดี แล้วค่อยเอาของมาวาง จู่ๆเราจะเอาอะไรมาวางมาใส่โดยไม่ได้เตรียมที่ไว้ให้ก็ต้องไปจับอันนั้นโยนเอาไอ้นี่เข้า ผมเน้นการออกแบบที่จริงจุดเริ่มผมชอบสีเรียบง่ายสบายตา แต่ทำไปทำมากลายเป็นเวบสีลักษณะนี้ ผมยอมรับว่าได้รับอิทธิพลมาจากเวบวัดทุ่งกลาง การทำเวบก็เหมือนทำหนังสือรายวัน หรือรายปักษ์รายเดือนขึ้นมา 1 เล่ม ที่ต้องมาคิดว่าทำอย่างไรที่จะมีคนเข้ามาติดตาม ผมยังไม่มีสูตรตายตัวว่าภาพหนึ่งภาพ ข่าวหนึ่งเรื่องจะต้องให้เขาโชว็อยู่ยนากี่วัน เวลาของคนที่เข้ามาชมเวบ ปกติทุกคนจะมีงานประจำ ผมจึงซึ้งในน้ำใจที่ไม่รู้จะเอาคำใดมากล่าว เพราะเวบนี้ไม่มีใครบังคับให้ทำ ผมมีอิสระร้อยเปอร์เซ็นต์ที่จะใส่อะไรลงไปโดยไม่มีกองบรรณาธิการเซ็นเซอร์แต่อย่างใด บางคนอาจสงสัยว่าเวบโรงเรียนทำไมเป็นอย่างนี้ ทำไมไม่มีอะไรให้มากกว่านี้ ช่วยกันเสนอแนะกันเข้ามา นะครับ แต่ต้องยอมรับว่าการทำเวบเหมือนการสร้างบ้านที่ยาวนาน สร้างกันเป็นปีๆ ถ้าเวบหยุดนิ่งเมืท่อใด มันก็คือเวบที่ตายแล้ว แต่สำหรับผม ถ้าตายไปก็จะเข้ามาทำต่อนะครับ.....(ว้าว..ขนหัวลุก)

๒๕ ตุลาคม ๒๕๔๘ เมื่อวานไปร่วมงานพิธีเททองหล่อพระที่วัดถ้ำพรุตะเคียน ซึ่งในรอบยี่สิบปี ครั้งนี้ถือว่าเป็นครั้งที่สองที่ผมได้มีโอกาสเข้าไปชม ไม่เขียนในรายละเอียดแต่พวกเราก็น่าจะรู้ว่าหลักการคือการเอาทองเหลืองหรือทองคำมาหลอมให้เป็นของเหลวแล้วเทลงในแบบพิมพ์ เขาจะสร้างเป็นรูปเหมือนหลวงพ่อติโก ที่เราต้องยอมรับว่าท่านเป็นผู้มีบารมีสูง จากการสร้างวัดนี้ได้สำเร็จ กฐิน ผ้าป่าหลั่งไหลมาอย่างไม่ขาดสาย จนวัดนี้มีทั้งพระธาตุที่สวยงาน ศาลา ใหญ่โต ขณะนี้ก็ยังมีการสร้างศาลาต่างๆ อย่างไโปร่งโชม่เคยเว้น....... วันนี้ผมนำเงินไปคืนเป็นค่าภาษีที่จ่ายเกินมา เพราะเอาชื่อพ่อเข้าไปขอเป็นค่าเลี้ยงดูจากรัฐ โดยไม่รอบคอบไม่ตรวจสอยบให้ดีว่าพ่อเราเขามีรายได้เกิน 30,000บาทต่อปี ก็เป็นปีแรกนี่ครับ..ก็เลยเป็นว่าเบิกได้เฉพาะแม่ครับ

๑๙ ตุลาคม ๒๕๔๘ เมื่อวานหลังจากหมดภาระการไปเป็นวิทยากรโปรแกรมสมิสที่สำนักงานเขตฯผมแวะเข้าเยี่ยมอาการป่วยของท่านผู้บริหารสถานศึกษาโรงเรียนของผมเอง ซึ่งเป็นโรคเดิมคือ วิงเวียน ท้องฟ้าและอากาศหมุน ทรงตัวไม่ได้ ถามไถ่อาการประมาณ 10 กว่านาทีก็ออกจากโรงพยาบาลท่าแซะพร้อมภรรยาของท่าน ความจริงสิ่งที่อยากกล่าวไม่ใฃ่เรื่องนี้ดอกนะครับ แต่เป็นเรื่องความอยากเป็น คิดไว้เมื่อยามตอนเป็นเด็กหนุ่มวัยพายุบุกแคม ทายซิครับว่าผมอยากทำอะไร ตอบว่า อยากเป็นนักพากษ์หนัง พากษ์มวยก็เคยแล้ว ฟุตบอลก็เคยแล้ว วอลเลย์ก็เคย ตะกร้อก็เคย ยกเว้นพากษ์ปลากัด ผมนึกถึงรุ่นพี่ตอนเรียน วค สุรษฏร์ธานีในสมัยนั้น กระมังครับ เคยเห็นตอนที่เราไปเป็นเด็กโรงหนังโรงภาพยนตร์พูนผลสี่แยกท่าแซะในสมัยนั้น เจ้าของวิกเขาเป็นเพื่อนซี้กับท่านพ่อ เราก็เลยไปช่วยยามว่างแห่หนังให้ หนังที่ดังตอนนั้นที่ทำเงินให้วิกเขาน่าจะเป็นเรื่องทองภาค 2 สนุกดีครับ เวลาหนังว่างๆ คนน้อยๆก็อยากพากษ์เองบ้าง อาชีพนักพากษ์ตอนนที่ผมเป็นเด็กดูเท่ห์ดีจัง แต่เพราะความก้าวหน้าของเทคโนโลยี พอมาสมัยนี้ก็ไม่ต้องง้อนักพากษ์กันอีกต่อไป อาชีพนี้เลยสูญพันธ์ไปตามกาลเวลา บางคนทำทั้งเสียงหญิงเสียงชายได้ อย่างน่าทึ่ง นักพากษ์ของปักษ์ใต้สมัยนั้นต้องสิงห์ทอง ศรีวรรณ เขาพากษ์คู่กันครับโดยเฉพาะหนังจีนแล้วต้องเขาผูกขาด ผมไม่แน่ใจว่านักพากษ์สดๆหายไปตั้งแต่วันไหนแน่ แต่ก็เป็นสิ่งยืนยันว่ามีเกิดแล้วก็มีแตกดับอย่างแน่นอน หนังกลางแปลงก็นับวันจะหมดไปแล้ว เพราะโดนหนังจอแก้วบุกถล่มเข้าถึงบ้านทุกบ้าน

๑๒.๒ ตุลาคม ๒๕๔๘ อย่าคิดว่าผมพิมพ์ผิดนะ ความจริงเป็นเจตนาเพียงอยากจะบอกว่าวันนี้ผมเขียนต่อทั้งๆที่ปิดบันทึกของเก่าไปแล้ว เวลาประมาณสามทุ่มสิบสามนาที ตอนที่บันทึกกำลังมีความรู้สึกว่าว่างเปล่า ผมออกไปดูความเรียบร้อยของรถยนต์ที่ปล่อยให้มันนอนหน้าบ้านทุกคืน พลันก็เหลือบไปเห็นเจ้าสุนัขชื่อหมูนอนราบอยู่หน้าบ้าน แล้วคิดได้ทันที่ดูสิเราเคยนึกเกลี่ยดชังเจ้าสุนัขตัวนี้ที่มาอาศัยอยู่ที่บ้านโดยไม่ได้รับเชิญ และมักจะส่งเสียงเห่าลั่นเวลามีอะไรซอกแซก จนบางครั้งอยากจะลุกขึ้นไปเตะเพราะเรากำลังจะเคลิ้มหลับ ดูไปดูมามันก็น่าสงสาร งานของมันคือเห่าระวังภัย ไม่มีใครใช้ และไม่เคยหวังว่ามันจะมาคุ้มครองอะไรเราได้เพราะมันเป็นสนุขตัวเล็กขนยาว ผมไม่ชอบสายตาสีน้ำตาลที่ดูจะไม่โสภาเอาเสียเลย แต่มานึกได้ เรื่องสุนัขที่เขาเล่าต่อกันมานมนาน ว่ามันมีความซื่อสัตย์และรู้จักหน้าที่เป็นอย่างดี สุนัขรู้จักบุญคุณ เคยได้ยินเพื่อนบอกว่าไม่ว่าเราจะกลับบ้านมาดึกดื่นสักแค่ไหนก็จะวิ่งสายห่างดิ้กๆ ออกไปต้อนรับ ไม่เหมือนภรรยาที่บ้านลองกลับไปผิดเวลาก็จะเห่าเหมือนกัน แต่เป็นการเห่าแบบมึงต้องตายหนะ รู้สึกเหงาในเวลานี้ที่ใครๆกพากันหลับไหลไปหมดแล้ว เวลาเราตื่นจาการยึดติดอะไรสักอย่าง ส่วนลึกของใจมันก็ยังเหงาๆพิลึก ยอมรับว่าการทำเวบไซต์ช่วยให้เราเกิดสมาธิ ทำให้เราไม่ต้องไปคิดถึงใครได้บ้างบางเวลา แต่เวลาใดที่เราเลิกหรือเบื่ออะไร เราก็กลับมาคิดอีก เฮ่อ เราก็คิดเสมอว่า เขาจะคิดแบบที่เรากำลังคิดหรือเปล่า หรือเราตบมือข้างเดียว ว่าแล้วเราก็ร้องเพลง เห็นใจต้าหน่องพี่หลวงแก่แล้ว....... แล้วเราก็มุดมุ้งเข้านอน คืนแห่งความทรมานของเราเริ่มขึ้นอีกแล้ว....

๑๒ ตุลาคม ๒๕๔๘ เวบบอร์ดของสพท.ชุมพร เขต 1 หลุดหายไปทั้งยวง ก็เลยมีแฟนๆเข้าไปตัดพ้อแล้วในที่สุดเวบมาสเตอร์ก็ออกมายอมรับว่าเป็นความผิดพลาด เจตนาต้องการลบบางข้อความเท่านั้น เรื่องก็ไม่น่าจะมีอะไร นิทานเรื่องนี์เรื่องนี้สอนให้รู้ว่าที่ไหนมีรักที่นั่นมีทุกข์ (ฮา) การยึดติดก็เป็นทุกข์ พอไม่ยึดติดคนก็มองว่าเราไม่เอาไหน ไม่เห็นเป็นเรื่องเป็นราว เมื่อวันที่ 11 ที่ผ่านมาโรงเรียนนำนักเรียนและครูไปเที่ยวเขื่อนรัชชประภา (เขื่อนเชี่ยวหลาน) โปรดจำว่ารัชชประภาใช้ ช ช้างสองตัว และเชี่ยวหลาน มิใช่เชี่ยวหลาง นำนักเรียนชั้น ป4-6 ไปเข้ารับความรู้เรื่องกระแสไฟฟ้าจากพลังน้ำเกิดได้อย่างไร ที่จริงการทัศนศึกษาก็คือการไปพักผ่อนโดยเอาเรื่องความรู้บังหน้า แต่ก็ได้ทางอ้อม ซึ่งนักเรียนจะเป็นคนที่ได้จริงๆ ได้ประสบการณืที่จะจำอย่างไม่มีวันลืม เหมือนที่ผมเคยเรียนที่โรงเรียนรัชดา ไปดูหุบกระพง ไปดูโรงงานทำสับปะรด ที่กุยบุรี ไปร่วมงาน ชกท. ชุมนุมเกษตรแห่งประเทศไทยสมัยเมื่อผมเรียนชั้นม.ศ. 3 ( สมัยนั้น) ผมเคยเข้าแข่งขันการพูดในที่ชุมชนสมัยตอนเด็กได้รางวัลชมเชยเพราะพูดเกินเวลา โรงเรียนศรียาภัยได้ที่ 1 งานจัดที่โฏรงเรียนสวนศรีวิทยา แล้วต่อมาก็ไปต่อที่ศรีราชา ปรากฏว่าผมไปที่นั่นไข้ขึ้นนึกว่าจะไม่ได้กลับมาชุมพรเสียแล้ว

๒๕ กันยายน ๒๕๔๘ ไม่ค่อยได้เข้ามาเขียนอะไรในหน้านี้เพราะผมเป็นคนที่ไม่ชอบทำอะไรที่เป็นการยึดติด ไม่มีงานเลี้ยงใดไม่เลิกรา สักวันหนึ่งเราก็ต้องเลิกบันทึก เลิกเขียน เลิกเข้ามาคุย ผมแอบชื่นชมผู้บริหารระดับสูงของเรา(ส่วนในระดับโรงเรียนคนนั้นของเรายกไว้แล้ว) ตอนนี้มีสองท่าน คนหนึ่งเป็นถึงท่านรองฯ อายุเป็นรุ่นน้องเราซะด้วยซ้ำ แต่เราก็ยกมือไหว้ก่อนด้วยความเต็มใจ อีกคนหนึ่งเป็นใครลองเดาดูซิ ท่านบอกว่าไม่ชอบคำชมสักเท่าใด ท่านบันทึกเรื่องที่เป็นสาระและได้ความรู้ให้พวกเราอ่านอย่างต่อเนื่อง แล้วเมื่อไหร่ ก็เมื่อถึงวันนั้นก็ต้องมีสักวันที่ต้องมีตอนจบ เหมือนหนังจะดีหรือไม่ดีก็ต้องดิแอนด์ วันที่ ๒๒-๒๓ ที่ผ่านมาผมได้รับเชิญให้เข้าร่วมเป็นผู้ช่วยเดินดูคุณครูมาทำงานโอเบคสมิส ด้านงานวิชาการ ที่คุณครูต้องกรอกหลักสูตรให้ครบทุกชั้นทุกระดับ ถ้าจะดูว่าง่ายก็ไม่ยาก แต่ถ้าดูว่ายากมันก็ไม่น่าจะง่ายหละเนาะน้องเนอะ มีอาจารย์วิโรจน์แห่งโรงเรียนปากนำเปน็มือหนึ่งในการบรรยาย อาจารย์ประสิทธิ์ อาจารย์วินิจ น้องขวัญ น้องอิส อ้อแล้วที่จะลืมไม่ได้คืออาจารย์ประมวล สุดยอดคนไอซีที่ของ สพท. ๑ โคจรมารวมกันโดยมีการนัดหมาย มัดใจไว้ด้วยไอ้ตัวเสียบ ๒๕๖ mb มีน้องชายนักเรียนจากพะโต๊ะเมลเข้ามาถามเรื่องมือถือต่อเน็ต ก็เลยตอบกลับไป แต่พี่ไม่ได้คุยเรื่องการต่อแบบไวร์เลส(การต่อแบบไร้สาย) เลยนะไม่ได้ใช้เพราะเหตุผลว่า โทรศัพท์และเครื่องคอมพิวเตอร์ต้องมีระบบนี้ทั้งคู่ เห็นความไฮเทคของวิทยากรสองท่านแล้วเลยต้องกลับมาเล่าให้ผู้สนใจฟัง (อ่าน) การเป็นวิทยากรเป็นยังขาดความชำนาญก็อาจสร้างความเจ็บปวดให้กับผู้เข้ารับการอบรมได้เช่นกัน เพื่อนผมคนหนึ่งเกือบโอดโอยร้องครวญครางเพราะว่าวิทยากรท่านหนึ่งทำข้อมูลของเขาสูญหายหมด (รายการนี้ไม่ใช้กระพ้มนะครับ) แต่ก็เคยทำในลักษณะเช่นนี้เหมือนกันต้องถามอาจารย์รัตนาดู มีครูท่านหนึ่งบอกว่าทุกครั้งที่ลงโอเบคต้องยกไปให้ร้านจัดการให้เสียค่าใช้จ่ายครั้งละเป็นพันบาท ก็เป็นความรู้ใหม่ เพราะทั้งครูทั้งผอ.ไม่รู้ทำไม่เป็น เอาหละถ้าจะเขียนอีกก็มีอีกตั้งมากมาย ค่อยๆเข้ามารู้เข้ามาอ่าน บางคนบอกว่าฉันเข้ามาอ่านเดือนละครั้ง ขอบคุณครับที่ติดตาม สุดท้ายฝากบอกถึงพี่สาวคนที่ชอบคิดมาก อย่าเป็นคนที่คิดมาก และก็ไม่ต้องคิดมาก (ฮา)


๑๘ กันยายน ๒๕๔๘ อดปลาบปลื้มใจไม่ได้ ที่เริ่มมีความรู้สึกว่าเวบไซต์นี้มีผู้ให้ความสนใจพอสมควร มีผู้คนเข้ามาอ่านมาดู ความจริงการติดเคาน์เตอร์ตัวนับไว้ที่หน้าแรก ก็ดีนะ รู้อย่างนี้ถ้าติดไว้ตั้งแต่แรกก็น่าจะเข้าหลักพันกับเขาได้บ้างแล้ว แต่ติดครั้งหนึ่ง ตัวเลขไม่ยอมขึ้นต่อก็เลยเอาออก ติดใหม่ก็ต้องกำกับวันที่เอาไว้ด้วยเพราเดี๋ยวจะมีคนว่าเวบอะไรทำมาตั้งปีแล้วมีคนเข้ามาแค่นี้เรอะ น่าอาย วันนี้เป็นวันอาทิตย์ ครูเรานัดกันไปปรับปรุงระบบงานทุกด้านที่โรงเรียน ไม่อยากบอกว่าเพื่อเตรียมรับการเข้ามานิเทศน์ ซึ่งนับได้ว่าปีนี้เป็นปีที่บรรดา ท่านศน..ชีพจรลงเท้า กันพรึบพรับ ซึงเป็นนโยบายของท่านผอ. เขต ท่านหนะครับ ซึ่งก็มีทั้งผลดีและผลเสียในบางอย่าง ครูเราต้องเข้ารับการประชุมอบรมสัมมนากันบ่อยครั้งจนมีคนทักว่าทำไมโรงเรียนนี้มีการปิดโรงเรียนบ่อยจัง เราก็ได้แต่บอกความจริงไปว่ามีความจำเป็นทั้งสิ้นใจจริงโรงเรียนไม่อยากปิดดอกครับ เวลาผมจะเขียนอะไร ถ้ามีเวลาแล้วจะเขียนได้มากมายมันจะพรั้งพรูออกมาเองโดยไม่ต้องยั้ง เพาะเราเขียนแบบสัพเพเหระคนอ่านก็ต้องแยกแยะเอาเอง แค่มาอ่านเพื่อผ่อนคลาย กันมากกว่าอย่าซีเรียสถ้าคุณเป็นครชอบอ่าน มีเพื่อนผมคนหนึ่งเธอบอกว่าเธอชอบเขียนบันทึก ไม่ทราบว่าเธอทำลายไปหมดหรือยัง จะได้เอามาพิมพ์ให้ท่านได้อ่านกันบ้าง ผมกำลังจะเปลี่ยนแนวให้เด็กที่เขียนเรื่องได้ดีๆ เข้ามาเขียนไว้ในหน้านี้บ้าง การที่เราให้เด็กได้เขียนทำให้เราได้รู้จักตัวเด็ก ขึ้นมากเลยนะครับ เหมือนเด็กคนหนึ่งเขียนว่าเขาไม่อยากให้พ่อแม่ทะเลาะกันเลย ซึ่งเป็นอีกมุมหนึ่งที่ครูไม่เคยรู้มาก่อน เพราะดูภายนอกแล้ว เธอเป็นเด็กที่เรียนหนังสือเก่ง วันที่ไปเยี่ยมบ้านก็ดูพอแม่รักกันดี บางคนชอบขาดโรงเรียนเพราะเป็นนักมวย เรียนหนังสือก็พอใช้ได้แต่จะเหลวไหลเสียมากกว่า อีกคนเด็กอ้วนที่เคยกล่าวถึงตอนนี้เขาตุ้งติ้งชอบเป็นผู้หญิงมากกว่า วันก่อนไปเต้นงานโรงเรียนข้างๆ โดยแต่งเป็นผู้หญิงพอเข้าไปดูใกล้ๆจึงรู้ว่าเป็นลูกศิษย์เราเอง


๒๘ สิงหาคม ๒๕๔๘ เมื่อวานไปดูเขาผลิตสื่อ CAI ที่โรงเรียนอนุบาลชุมพร แต่ก่อนที่จะไปถึง ผมก็ไปปล่อยไก่ที่โรงเรียนสะอาดผเดิมวิทยาตัวเบ้อเริ่ม ( เข้าใจผิด) นี่แหละคนแก่สมองเริ่มจะไม่ค่อยคล่องแคล่ว มีผู้เข้ารับการอบมประมาณ ๖๐ คน ส่วนมากจะเป็นครูผู้สอนภาษาอังกฤษ ซึ่งระยะนี้กลุ่มสาระภาษาอังกฤษเขาตื่นตัวมาก ได้ข่าวว่าได้รับงยประมาณมาเป็นล้าน เพื่อที่จะปรับปรุงคุณภาพการเรียนการสอนภาษาอังกฤษ ก็น่าเห็นใจนะครับทั้งศน. ทั้งคุณครู ทำกันหามรุ่งหามค่ำ ความจริงอยากเขียนอยากคิดอะไรมากๆแต่ต้องระมัดระวังให้มากขึ้น จากประสบการณ์ทำให้เรารู้สึกและติดได้ว่า เอ เรามาทำเวบไซต์จะหวังว่าจะเอาแค่ความมันของเรา แล้วทำให้คนอื่นรู้สึกไม่ดีไม่ได้นะ จะมีใครสักกี่คนเชียวที่เข้ามาอ่านอะไรที่มากมายอย่างนี้ แต่ก็เชื่อว่ามีคนหลงเข้ามาอ่านอยู่พอประมาณ มีน้องคนหนึ่งถามว่า ทำไมเขียนได้มากมายอย่างนี้ ก็ตอบไปว่าใจมบันคิดอะไรอยู่ก็พิมพ์ลงไปตามนั้นไม่ค่อยได้กลั่นกรองสักเท่าใดดอก บางทีพวกเราชาวเวบมาสเตอร์นี่หลงทางผิดไปบ้างหรือเปล่า แต่เราก็ต้องทำใจว่าเวบเรามีคนเข้ามาอ่านมากมายมหาศาลเพื่อที่เราจะได้ทำอะไรต่อไปอย่างมีกำลังใจ วันนี้เวบนี้ติดตัวนับแล้วครับ แต่ไม่ค่อยสนใจกับตัวเลขที่ขึ้นมากนัก เดี๋ยวถ้าเราต้องการให้ตัวเลขขึ้นเยอะๆก็ไปเปิดปิดๆๆสักบ่อยๆเข้าก็จำนวนมากเองแหละเนาะน้องเนาะ เวบมาสเตอร์บางคนก็ช่างขยันเข้ามาเขียนเรื่องขำขันให้เราอ่านแล้วอมยิ้มได้ตลอด ก็เลยว่านี่คือความสุขของคนเขาเราอย่าไปขัดแต่ผมชอบขวางโลกอยู่ทำอะไรไม่นาน ชอบเดินทางสายกลางอย่ายึดมั่นยึดติด แต่เราเวลารักชอบใครแล้วชอบยึดติดเลยผิดหวังเก็กซิมทุกที่สิน่า (ฮา) จะคุยเรื่องนี้บ่อยๆ เพราะมีคนจับตามองอยู่ว่าทำไมพวกนี้ชอบเป็นโสด อย่างผมเพราะไม่มีใครเอาครับ...(ฮา)

๑๖ สิงหาคม ๒๕๔๘ วันนี้รู้สึกเหงาๆ เพราะไปร่วมงานแต่งมาเมื่อคินวาน คนข้างๆชอบล้อเราว่า ครูวิทย์กินแห้ว ครูวิทย์กินแห้ว บ้าเขาเรียกสมหวังแล้วจ้า คงต้องร้องเพลงนี้แล้ว "" งานแต่งที่ใดเป็นได้แค่แขกรับเชิญอยากแต่งกับเขาเหลือเกินเมื่อไรจะถึงงานเองบ้าง (ฮา) แฮ เขียนไปสนุกๆอย่างนั้นแหละ จะเล่าเรื่องอะไรต่อดีหละวันนี้โรงเรียนเรานำนักเรียนเข้าร่วมแข่งขันกีฬาโซนที่โรงเรียนราชประชานุเคราะห์ความจริงก็อยากจะเขียนบอกอะไรๆนั้นแหละ แต่ก็เห็นว่าเป็นความตั้งใจ เขาทำกันได้แค่นั้น ก็เราเองที่คิดไปว่าเราไม่เห็นจะรู้อะไร ถูกแต่งตั้งให้อยู่ฝ่ายทะเบียนตำแหน่งใหญ่เลขาด้วยเชียวนะแต่เห็นโรงเรียนเขาเตรียมการคงน่าจะดีเห็นยกคอมพิวเตอร์มาตั้งสองสามเครื่อง รับรายงานตัวแบบผ่านคอมแล้วก็ปริ้นกันเลย ผมก็เดินๆผ่าน ทำท่าจะไปช่วยสักหน่อยพอดีที่โรงเรียนเจองานใหญ่พรุ่งนี้ได้ข่าวว่าจะมีเจ้าหน้าที่จาก สพท. มาตรวจนิเทศน์งานพัสดุการเงินกระมังครับ แล้วต้องรีบกลับมาเคลียร์งาน เออก็ดีเหมือนกันให้เขาทำกันเองบ้างก็คงจะทำได้ดีกันอยู่แล้ว เจอท่านประธานใหญ่อุตส่าห์บอกว่าท่านเตรียมกระดาษ เตรียมคอมพิวเตอร์ไว้บนห้องแล้ว ใจผมก็อยากไปช่วยดีนั้นแหละ เอาเป็นว่าถ้ามีอะไรให้ช่วยก็โทรมาบอกกันก็แล้วกันเนอะ มีภาพสะเทือนใจให้เห็น ถ้าคุณติดตามอ่านเรื่องที่ผมเขียนครั้งหลังสุดถึงเรื่องของนักเรียนหญิงที่เกือบถูกสังคมประนามว่าเป็นเด็กขี้ขโมย ผมว่าเด็กคนนี้เป็นเด็กเข้มแข็งมาก แล้วหลังจากที่เธอถูกซักอย่างหนักให้รับให้ได้ว่าว่าเธอเป็นขโมย ผมเองก็ไดรับคำขอร้องว่าช่วยไปดูที่บ้านหน่อยสิ เพราะน้องสาวเธอดันเป็นพยานว่าเห็นของที่หายไปอยู่ที่บ้าน ผมนำนักเรียนเจ้าทุกข์และเพื่อนไปสองสามคนไปทั้งจำเลยและพยานค้นจนทั่วก็ไม่เจอ เธอวิ่งเข้ามาร้องไห้อยู่คนเดียวในห้องเรียน หลังจากถูกซักอยากหนัก ผมสงสาร และคิดเห็นใจว่าเธอตคงไม่ใช้ขโมยแน่ ...... เช้าวันต่อมา แหละแล้วความจริงก็ปรากฏ มีคนนำของมาคืน โจรสำนึกบาปเป็นนักเรียนในชั้นนั่นแหละเ ป็นนักเรียนที่ผมเคยให้รางวัลผู้สนใจคอมพิวเตอร์เป็นพิเศษ สืบไปสืบมา เขาก็เอาของของผมมาคืนด้วยนั่นคือที่ชาร์ทแบตตารี่กล้องอีก ๒ ชุด โอ....ไอ้ศิษย์รักทำแสบ

๗ สิงหาคม ๒๕๔๘ เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา เกิดแผนซ้อนแผนของนักเรียนหญิงชั้น ป.๖ เรื่องเกิดจากเขาสงสัยว่านักเรียนหญิงคนใหม่ที่ย้ายมาจะเป็นจอมขโมยที่ขโมยทอกกิ้งดิก ราคาห้าพันกว่าของนักเรียนคนหนึ่งที่คุณแม่ลุงทุนซื้อให้เพราะอยากให้ลูกเก่งภาษาอังกฤษ ทุกคนลงความเห็นว่าต้องเป็นเจ้าหล่อนอย่างแน่นอน ก็เลยทำซุ่มอยู่หลังห้องโดยก่อนหน้านั้นได้เอาธนบัตรวางไว้ และเขาให้การว่าเด็กคนนั้นกำลังจะเข้าไปเก็บเงินที่เป็นเหยื่อล่ออยู่พอดี ก็ดันมีเด็กร่างอ้วนเข้ามาขัดขวางตะโกนว่าอย่าเอามันเป็นแผน มันเป็นแผน เด็กอ้วนเกือบโดนประชาทัณฑ์ ผมเลยเข้าไปสอบสวน ถ้าจะเล่านักเรียนปีนี้แล้วล้วนแต่จอมปัญหากันทั้งหมดในระดับชั้น ป๕-๖วันหลังจะเล้าเรื่องเจ้าอ้วนมีปัญหาคนนี้ให้อ่านอีกครั้ง เอาเป็นว่าเรื่องนี้ยังไม่จบบริบูรณ์ จะต้องติดตามต่อไป ผมเองพยายามบอกนักเรียนว่าถ้าเราจับไม่ได้คาหนังคาเขาก็อย่าเพิ่งปรักปรำเขานะ เพราะดูท่าทางเด็กคนนี้จะตั้งใจเรียนแทบนับได้ว่าเป็นนักเรียนคนแรกกระมังที่สนใจกล้าซักถาม เขาไม่เรียกผมว่าครู เขาเรียกว่าอาจารย์ ครูประจำชั้นก็เคยเอ่ยปากชมว่าดูท่าทางนักเรียนคนใหม่จะสนใจและน่าจะเรียนเก่ง วกกลับมาเรื่องต่อเน็ตกับมือถือตามที่ตั้งใจไว้ดีกว่า ไม่เขียนอะไรหลายๆวันก็มีเรื่องเยอะแยะแต่กลัวคนอ่านเขาจะเบื่อว่าทำไมมันมากมายอย่างนี้ ขณะนี้ผมกำลังทดลองใช้มือถือต่อเน็ตอยู่ครับ ผลการทดลองยังไม่เป็นที่น่าพอใจสักเท่าใด เพราะเช็คReccive มาแค่ สูงสุด 48 เปอร์เซ็ตน์ จึงน่าจะเป็นสาเหตุให้เราเข้าลึกๆไม่ได้หมักจะหลุด ส่วนความเร็ว Gprs เห็นขึ้นตั้ง 115.2kbps แต่ผู้สันทัดบอกว่าก็ประมาณ 40 กว่าๆเท่านั้น ปัญหาจุกจิกมากมายตั้งแต่ควรพิจารณารุ่นที่มีสายมาพร้อมกับเครื่องเลย ผมลองสามยี่ห้อมาเจอตัวสุดท้ายต่อง่ายที่สุดน่าประทับใจ เหมาะสำหรับเวบมาสเตอร์ที่ไม่มีโทรศัพท์บ้านใช้อัปโหลตได้อย่างสบายไม่มีปัญหาครับ

๒๔ กรกฎาคม ๒๕๔๘ เมื่อคืนก่อนสามทุ่ม ผมและคณะยังอยู่ในงานวันเครดิตยูเนี่ยน งานมอเตอร์โชว์ที่โคออป จังหวัดสุราษฏร์ธานี เตร็ดเตร่ดูงาน ซึ่งจัดได้โอฬารตระการตา มีมหรสพ ซึ่งเป็นการโชว์ผลงานเรื่องรถยนต์ และโอท็อปสรรพสิ่งมากมาย มีการขนเอาเครื่องเสียงรถยนต์มาเปิดเสียงแข่งขันกันหลายสิบคัน เอาหละผมไม่เขียนเรื่องอื่น แต่จะให้เข้ากับคอลัมน์ภาพชีวิต ไปยืนดูกิจกรรมสาวน้อยตกน้ำ ซึ่งได้เห็นเป็นครั้งแรก โดยเขาเอาสาวๆ ๔ นางมานั่งบนไม้ที่พร้อมจะทำให้คุณเธอหล่นตูมลงไปในน้ำ เพียงแต่คุณผู้ชายเอาลูกบอลสักหลาดขว้างให้ถูกเป้าหมาย คนไหนหน้าต่าดีขี้เล่นหน่อยก็นั่งดิ้นเต้น ผมเล็งอยู่คนหนึ่งเธอ เดี๋ยวตูม เดี๋ยวตูม ใส้เสื้อผ้าบางๆนุงขาสั่น พอตกน้ำก็จะเห็นสรีระ แต่ใความกลัวของผม กลัวพวกเธอจะเป็นปอดบวมตาย เพราะเปียกมะล๊อกก๊อกแก๊กอย่างนั้น ก็มานั่งนึกว่า เอเกมอย่างนี้เขามีไว้สนองความมัน ความสนุกของใคร แต่ถ้านึกว่าเป็นเกมแค่สนุกๆก็ไมน่าเป็นไร

๒๑ กรกฏาคม ๒๕๔๘ ใครอย่าคิดว่านี้คือโฉมใหม่ของพรุตะเคียนนะ ความจริงแล้วเป็นอุบัติเหตุที่เวบมาสเตอร์ทั้งหลายต้องเจอในไม่ช้าก็เร็ว อยู่ๆบ้านที่เราสร้างมาแรมปีที่ยังไม่เสร็จก็พังครืนลงมา เพราะไอ้ตัวอีเร่อ ไอ้เร่ออะไร อ่านไม่ค่อยจะเป็น ต้นฉบับเวบของผมได้สูญหายไปจากโลกเพราะความประมาทเลินเล่อผมเสียบไอ้ตัวเสียบ(สถานที่เก็บเวบ)ไว้ตอนที่ฟอร์แมทเครื่องมันก็เลยทำให้เสียหายไปทั้งหมดกู้คืนไม่ได้และต้องส่งไปเคลมยังไม่ได้กลับมาเลย และเกิดเออเร่อบนเซิฟเวอร์หน้าแรกของผมที่ตั้งชื่อว่า indexx.htmก็มามีปัญหา เลยเกิดเหตุการณ์ที่ผ่านมาตอนนี้ก็เลยต้องทำส่งขึ้นไปใหม่จากประสบการณ์ที่ผ่านมาก็เกิดแนวคิดขึ้นว่าเอ..... ทำไม้เราต้องทำอะไรให้มั่นยุ่งยากด้วยเล่า เลยเปลี่ยนสไตล์แบบที่เห็นๆ เน้นความเรียบง่าย ัหัวใจคือต้องเปิดให้ไว จะได้ทันใจ คนเข้ามาหาเรา ขอขอบคุณขาประจำทุกท่านครับที่ยังเป็นกำลังใจด้วยดีเสมอมา

๑๑ กรกฎาคม ๒๕๔๘ ออกจะหนักใจเหมือนกัน เรื่องการรวมพลเวบมาสเตอร์ ประมาณวันที่ ๒๙ ที่จะถึงนี้ เพราะไม่ทราบว่าใครจะตั้งความตาดหวังไว้สูงสักแค่ไหน การเชิญคุณครูทั้ง ๑๕๐ โรงมานั่งคุยกัน ถ้าเขาพอใจก็ดีไปแต่ถ้าเขาบ่นว่ามาแล้วไม่เห็นจะได้อะร
ปล่อยให้คนไม่กี่คนคลั่งกันไปเอง ใจจริงอยากจะเชิญผู้มีประสบการณ์มาคุยกันเยอะๆ ใจก็คิดว่าเรามมาแลกเปลี่ยนเรียนรู้ นานาทรรศนะ ว่าจะทำอย่างไรกันต่อไป เพราเราเห็นว่าในวงการเวบไซต์ของพวกเรายังไม่ค่อยจะเคลื่อนไหว หรือเมื่อทำอวดสายตาชาวโลกแล้วก็มักจะหยุดิ่งไม่เคลื่อนไหวกันสักเท่าใด แต่ถ้าเรารู้ว่าครูเรามีงานล้นมืออย่างนี้เขาคงไม่ว่ากระไรดอกที่สำคัญท่านผู้บริหารระดับสูงของพวกเราท่านก็อยาเห็นอยากให้มีอยู่เหมือนกัน ผมพูดคราวใดก็มักจะบอกว่าขอให้พวกเราทำอำะไรด้วยหัวใจ กิจกรรมที่ตามมาหลังจากการได้นัดพบกันแล้วก็คือการทบทวน การฝึกสร้างฝึกปฏิบัติ ผมยังอยากให้ครูเราทำเวบไซต์อย่างง่าย ๆแต่เน้นการให้ข่าวสารที่เป็นปัจจุบัน เน้นการได้สื่อวารกันระหว่างโรงเรียน มีการให้กำลังใจ มีการติดต่อสอบถาม มีการแลกเปลี่ยน มีการช่วยเหลือกัน นั่นคือเจตนาที่อยากให้มีการตั้งชมรมเวบมาสเตอร์ สพท.๑ ชุมพรเกิดขึ้น

๒๘ มิถุนายน ๒๕๔๘ ห่างหายไปนะ ครับ ผมไม่ค่อยได้หวังผลว่าจะมีใครเข้ามาอ่านบันทึกนี้สักกี่คน เจตนาไม่อยากเขียนอะไรที่เป็นวิชาการ ใครที่บังเอิญเข้ามาหน้านี้ คงตาลาย อย่าตกใจผมใช้เวลาตั้งหลายเดือนครับ เขียนบันทึกเมื่อวันที่อยากจะเขียน ใครที่อยากรู้จักผมมากขึ้นก็อ่านดูนะครับไม่แน่วันที่ท่านเข้ามาอ่านผมอาจจะไม่มีชีวิตอยู่ในโลกนี้แล้วก็ได้ บางคนว่าไอ้นี่ถ้าจะบ้า ไม่บ้าหรอกคนทุกคนต้องตายทั้งนั้นแหละจริงไหมครับ ผมเคยจั่วหัวเรื่องไว้ว่าทำไมถึงยังเป็นโสด ถ้าตามโหงวเฮ้ง ผมจะมีใฝรองน้ำคาอยู่ข้างจมูกด้านขวา ผมเคยอ่านหนังสือดูเขาทำนายว่าผมจะเป็นคนอาภัพรัก อายุตอนนี้ของผม ๔๕ ปีแล้วครับ หัวใจไม่เคยว่างหรอกรักใครชอบใครเขาก็มีสามีหมด(ฮา) ผมมาจับงานเวบไซต์ มันทำให้ผมไม่ฟุ้งซ่านดี ใจจะได้มีที่พึ่งถ้าไม่อย่างนั้นก็จะคิดถึงแต่เจ้าหล่อน (ฮา) วันนี้ผมกับอาจารย์ประสิทธิ์ ไปพบท่านไอศูรย์ ภาษยะวรรณ์ ที่สำนักงาน ตำแหน่งของท่านตามนามบัตรที่ได้มา ท่านเป็นกรรมการและเลขานุการคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจเขตพื้นที่ภาคใต้ หอการค้าไทย เลขาธิการหอการค้าจังหวัดชุมพร ท่านอัธยาศรัยดีมาก และเป็นคนมีความรู้ เรื่องเวบไซต์ ท่านนี้แหละครับที่เราตั้งใจเชิญมาวันรวมพลเวบมาสเตอร์ ผมได้รู้จักท่านก็เพราะท่านอาจารย์ประสิทธินี่แหละครับ เอาเป็นว่าเราไม่ต้องยกย่องยกยอทั้งสองท่านนี้ เกี๋ยวจะหาว่าเราเป็นคนช่างประจบ เมื่อวันที่ ๒๓ มิถุนายน ๒๕๔๘ ต้องขอขอบคุณ อาจารย์หลายท่านไปร่วมงานตามคำเชิญเมื่อตอนประมาณ ๑๖.๐๐ น. ที่สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาชุมพร เขต 1 ครับ..........

๑๗ พฤษภาคม ๒๕๔๘ ความจริงผมคิดว่าหน้านี้น่าจะพอที่จะไม่บันทึกอะไรลงไปแล้ว แต่พอไปเปิดหน้าใหม่กลับมีปัญหา คือจะทำอะไรกับหน้านั้นไม่ได้ แม้แต่จะคัดลอกไปหน้าอื่นก็เกิดปัญหา แฮ้งตลอด ครั้นจะตัดทิ้งก็เสียดายเพราะเป็นหน้าที่ก่ล้าวถึงท่าน ผู้อำนวยการเขตฯไว้ประมาณครึ่งหน้า.........
แต่ก็ช่างเถิดครับ ผมหายจากการมานั่งบันทึกในลักษณะนี้เสียนาน เพราะไปมีทางออกที่อื่น เช่นเข้าไปในสมุดเยี่ยม เข้าไปเปิดกระทู้ในเวบบอร์ดของ สพท.ชุมพร เขต ๑ รู้สึกมีความสุข ที่ได้ไปเปิดประเด็น"รวมพลเวบมาสเตอร์" และมีคนเข้ามาอ่านเป็นจำนวนมากเป็นอันดับ ๑ ของกระทู้ทั้งหมด เออไอ้การที่เป็นที่ หนึ่งนี่มันรู้สึกดีอย่างนี้นี่เอง ผมไม่เคยเป็นหนึ่งมานานแล้วตั้งแต่ เรียนจบแล้วสอบเข้า มศ. ๑ ที่โรงเรียนท่าแซะรัชดาภิเษก สมัยนั้นผมสอบเข้าได้ที่ ๑ เชียวนะครับ ผมจบ ป.๗จากโรงเรียนบ้านพละ (ปัจจุบันคือโรงเรียน ไทรัฐวิทยา ๗๖)........ มีเหตุการณ์หลายอย่างที่ผ่านมาความประทับใจอย่างหนึ่งคือได้เป็นผู้ดำเนินการจัดการอบรมพัฒนาเวบไซต์ที่แก่งเพการีสอร์ท เมื่อวันที่ ๗-๘ พฤษภาคม ที่ผ่านมา วันที่จะจัดนั้น ก็คิดแล้วว่า งานนี้จะยอมควักกระเป๋าเองสักพันสองพัน ก็เลยจัดแบบให้ดีที่สุดให้คนที่เข้ารับการอบรมมาแล้ว"อยู่ดีกินอร่อย"(ขอยืมคำของใครคนหนึ่งมาใช้) เมื่อคืนมีงานกินเลี้ยงงานแต่งลูกสาวท่านนายกองค์การบริหารส่วนตำบลสลุยที่หน้าโรงเรียนประมาณ๕๐๐ โต๊ะ มีดนตรีวงใหญ่เห็นว่าจ้างมาเกือบสี่หมื่น แต่ก็ไม่หวือหวาเพราะนักร้อง แดนซ์เซอร์แต่งตัวมิดชิดเกินไปกระมัง ไม่ค่อยยั่วอารมณ์เสือป่า แต่ก็ถูกใจท่านผู้บริหารท่านหนึ่ง ที่ควงสาวคนที่เรารู้จักมาด้วยหล่อนเป็นนายประกัน เออหรือเรียกว่านางประกัน (ขายประกัน) แอบเห็นท่านชอบเอามือไปสัมผัส พูดไปจับมือไป คลอเคลียเอามือไปวางไว้บนต้นขาของสาวเจ้า (หล่อนนุ่งขายาวครับ) เออหรือนี่คือการแสดงอาการอย่างหนึ่งของคนคุ้นเคยกัน) คุยได้สักพักแขกเริ่มทยอยกลับ งานนี้มีท่าน สอ สอ ใส่เสื้อสีเหลืองมาด้วย แหมทำไมเขาไม่เชิญสอสอเขตสองของเราขึ้นพูดอะไรบ้างนะ... ผมเห็นสอสอสอบตกของเราแวบมาเหมือนกัน ตั้งแต่ท่านแพ้การเลือกตั้ง ก็ยังไม่ได้เจอกันจริงจังเลย เพียงแต่โทรศัพท์ไปให้กำลังใจ เมื่อวันที่ ๑๐ ที่ผ่านมา อ้อ.. เจอตอนไปงานกินเลี่ยงที่แกรนด์ ก็เดินไปต้อนรับแล้วเดินคู่เข้าไปในงาน ก็เห็นตอนลงสมัครก็มีกองเชียร์กันคึกคักจะไปไหนที่ก็มคนติดตามเป็นสิบ นี่แหละสัจจธรรมของชีวิต จะหาอะไรจิรังได้หนอ... ความจริงผมตั้งใจจะคุยเรื่องจัดงานอบรมพัฒนาเวบไซต์นะครับแต่ทำไมเรื่อยเปื่อยออกสารพัดเรื่องอย่างนี้ เอาดึงกลับเข้ามาก่อนเดี๋ยวค่อยคุยนอกเรื่อง เพราะตอนนี้มีเรื่องต่างๆที่กำลังจะลื่นไหลออกมาทางมือ ขอบอกว่างานนี้ได้รับความรู้กันอย่างท่วนหน้าเพราะเป็นการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ ขอขอบคุณคุณครูประสิทธิ์ คงบุญแก้ว ครู ์สุริยะ นำประดิษฐ์ทรัพย์ และครูอัล อัลสุริยา กรรณสูตร เอ้าขอบอกเลยว่าเราควักจ่ายไปอย่างเต็มใจเป็นเงินส่วนตัว ๒,๖๖๐ บาท ครับ (แหมขอแบบหยบไว้ในบันทึกหน่อยนะครับ) มีโรงเรียน้มาในวันนั้นหลายโรงและครูอัลก็จัดการเรื่องขอพื้นที่ให้ไปได้สิบกว่าโรงเรียนครับ เรื่องต่อไปเปลี่ยนเรื่องคุยแล้นะ....... วันนีผมคงต้องเข้าโรงเรียนสายไปนิด เพราะกะว่าจะเอาภาพที่ถ่ายไว้เมื่อวันศุกร์ที่ ๑๓ ไปให้ร้านพิมพ์(print) คือเมื่อวันศุกรที่ ๑๓ ที่ผ่านมาเกิดไฟไหม้บ้านของคนที่ผมรู้จัก(เป็นศิษย์เก่า)ชีวิตเข่าน่าสงสารครับมีแต่เรื่องราวเข้ามาตลอด มีลูกสาวพิการ ที่ทุกวันอายุหลายปีแล้วแต่ยังไม่สามารถช่วยตัวเองได้ พูดจาสื่อสารก็ไม่ได้ เป็นลูกสาวที่เกิดตอนแม่ตั้ตรรถ์แม่เป็นโรคหัดเยอรมัน มีลูกชายที่ต้องเข้าโรงเรียนชัน ม.๑ ในปีนี้ ...... เอาหละหยุดแค่นี้ก่อน เดี๋ยวท่านจะเหนื่อย ค่อยมาเขียนเล่าอะไรต่อ ความทุกข์ใจของผมตอนนี้มีสองอย่างคือทุกข์เรื่องอาภัพเรื่องความรัก(ผมมีใฝรับนำตาที่ข้างจมูกด้านขวา) และเรื่อง อยากได้เงินเพิ่มเดือนละ ๓,๕๐๐ บาท ผมทำอะไรบ้าๆหลายอย่างเพราะขาดคู่คิด คนวางแผนชีวิต โกรธเกลียดหนักหนาถ้าใครจะมาว่าเรื่องเราเห็นแก่ตัว มันก็ต้องมีบ้างแหละ... แต่ถ้างานไหนชอบ (คนไหนชอบ) ให้ได้ทุกอย่างยกเว้นโรคเดียวที่หมอยังไม่วินิจฉัยว่าผมเป็นเอดส์ (ฮา)................